WordStream Blog #2: Tagapagmana Ng Kompanya

 


"Napakasipag naman nito! Tagapagmana ka ata ng kompanya eh?"
"Pahinga ka naman saglit. Masyado mong ginagalingan eh."
"Tama na 'yan, galawang 'minimum wage' lang dapat tayo dito."
"Eto si ano, parang diko ata nakikitang nag-iidle."
"Hindi kayo binigyan ng incentive dun? Di ako papayag pag sa'kin ginawa yan."

~~
Nag-iidle naman ako, siguro pag pansin kong nakarami na at kapag pagod na. Hindi naman sa feeling ko magiging tagapagmana ako ng kompanya kaya sinisipagan ko. Hindi naman porket hindi nagrereklamo eh mahina o takot na. Hindi naman porket 'minimum wage' lang sinasahod mo eh ganun narin dapat magreflect sa output mo. 

Sinisipagan ko kasi ayun lang maooffer ko sa company na tumanggap sakin kahit na nag-aaral pa ako 'nung 2023 na nag-apply ako. Nagtitiyaga akong aralin lahat kasi from zero experience ako at kasi may dahilan ako-- ang pamilya ko. Lahat naman siguro tayo may dahilan kaya lumalaban. Siguro nasa ugali ko narin yung sipagan at galingan sa lahat ng bagay na ginagawa ko. Makita man o hindi ng iba, ang mahalaga, ako mismo alam kong ginawa ko ang best ko. Hindi ka naman mapupunta sa trabaho mo ngayon kung hindi ka nakitaan ng potensyal ng company mo. Ang mindset kasi nating mga Pinoy, kapag may nakitang kaunting mali sa workplace eh panget na yung buong image ng company. Mas maganda siguro kung titignan pa rin natin yung magandang naidulot satin ng company natin, pati na rin ang mga taong nakapaligid sa atin at maging grateful pa rin dito kung aalis man. Hindi puro paninira. Tandaan mo, kung saan ka nag-umpisa, duon ka naggrow at natuto (kung isinapuso mo ang mga natutunanan mo). Lahat naman tayo may kanya-kanyang flaws, pero hindi naman ibig sabihin nun ay wala nang maganda satin, di'ba? :)



Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

WordStream Blog #1: Wounds from Handwash

Image
  Every now and then, I tend to relapse days before my menstrual period came. Today, at 8am, I just woke up and decided to write my first blog at 9am. Reminded myself to look at my fingers having some tiny wounds from handwashing our clothes last night, using a strong bleach. My body aches from working the whole afternoon yesterday. Then I realized, maybe my body is taking its time to tell me to rest for a while. I remembered that in these past few days, I'm emotionally drained from things that happened so fast. Tired from going to office and going home. Tired from thinking of ways to fit our small budget every 15 days. Tired from thinking whether to resign and look for other companies that gives high salary. Tired from my wishful thinking to transfer to a different neighborhood and have our own home. Tired from the responsibilities that is given from me, and them not asking me if I'm still okay or them for not apologizing for making me carry all their burdens of responsibiliti...
Read more

WordStream Blog #4: Hindi Lang Ikaw Ang Hirap

 Linggo, mga 8:30a.m pagbaba ko ng jeep sa SM Fairview, may nakasabay ako sa paglalakad ko. May isang bulag na lalaki, muntik ko nang maapakan ang kanyang 'walking stick'. Iginilid ko sya at inalalayan gamit ang kanang kamay ko na nakahawak sa balikat nya.  "Kuya, saan po ba kayo pupunta? Saan po ang sakayan nyo?", panimula ko. Nagsimula syang makipagkwentuhan sakin. "Sa Bayan. Dito talaga ako lagi dumadaan eh kada umaga." "Gano'n po ba. Kuya, wala po kayong kasama?", tanong ko. "Wala, ako lang. Papunta akong trabaho", sagot nya. Madami pa syang sinabi at nakikinig lang ako at mahinang sumasagot. Namangha ako sa kanya sa kadahilanang ako walang kapansanan at malakas pa naman ngunit heto ako't nanghihina at napapagod kaagad kahit konting problema lang ang harapin. Pero sya, ang mga kagaya ni Kuya ay mas hirap at mas pagod pero hindi nila iniinda at patuloy lang na lumalaban. Sana lahat ng taong kumakayod para sa pamilya, tularan di...
Read more